NOP::Onafhankelijk Magazine

Een veel gehoorde klacht met betrekking tot reacties op het internet houd verband met de anonimiteit ervan. Mensen schelden en schreeuwen soms de meeste harde of grootste bedreigingen of onzin. Nu had ik in ieder geval nog het vertrouwen dat middels aangifte en onderzoek hierin verandering zou komen. De reageerder kan immers achterhaald worden via het IP-adres. Natuurlijk kan iemand zich verbergen middels proxy’s o.i.d. maar doorgaans houden mensen zich daar niet mee bezig.

Nu is er echter een andere ontwikkeling waar de telegraaf vrijdag bericht van deed. In Zutphen werd 29 augustus de beheerder van rechster.com veroordeeld tot een boete van € 750,- (waarvan € 250,- voorwaardelijk) voor het opzettelijk openbaar maken van beledigende berichten. Hoewel ik beperkingen van de wet op vrijheids van meningsuiting zowiezo wat bevreemdend vind, is het op zijn minst vreemd te zien dat de politierechter niet de reageerder verantwoordelijk houd, maar de beheerder van de website die verzuimd heeft de berichten te verwijderen.

Nu snap ik wel dat er een verantwoordelijkheid valt te bedenken voor de beheerder van een website, echter lijkt me overduidelijk dat het accent dient te liggen op diegene die het bericht geplaatst heeft. Als ik dit integraal vertaal naar andere media is ook in een televisie debat de zender verantwoordelijk als iemand daar een extreme (beledigende) mening uit. Een zender zou zich dus wel een keer kunnen bedenken alvorens in de toekomst eenn live-debat te organiseren. Om terug tekomen op website waarop discussie gezocht wordt, is het dus onmogelijk om met extremisten in debat te treden. Wellicht was dit al lastig, maar nu wordt het wettelijk onmogelijk gemaakt.

Het benieuwd mij zeer hoe de ontwikkelingen hieromtrent gaan. Hopelijk wordt het opgepikt in de kamer, in het publieke debat die duidelijkheid gaan scheppen over het afkloven van de vrijheid van meningsuiting. Beledigen mag niet, hoort niet, maar het is natuurlijk een sterk subjectief gegeven wanneer men zich beledigt voelt. Het ter discussie stellen van religies is bijvoorbeeld voor veel mensen pijnlijk, echter voor vele andere dagelijkse kost. Zoals ik bijvoorbeeld het vrijheids van meningsuiting beperkende  wetsartikel 137 d begrijp is de bedoeling te voorkomen dat mensen opzettelijk aanzetten tot haat. Beledigen is dan toch nog een station eerder. Juist in een democratisch land waar de regel van de meerderheid geldt moeten we waken dat de kleinste minderheid toch zijn stem kan houden.

Read original blog post